Dirk Jans vraag bleef in de lucht hangen, een stille smeekbede om meer begrip. Shanaya's glimlach verzachtte, een zweem van iets diepers, iets complexers, bleef hangen in haar vrolijke houding. "Daar wordt het... interessant, pap," gaf ze toe, terwijl haar blik afdwaalde naar de glinsterende holografische structuren. "Hoewel de intentie achter Cohesive Realities precies is wat je voor ogen had, een wereld gebouwd op gedeelde waarden en collectief welzijn, is er een onvoorziene ontwikkeling."

Een flits van bezorgdheid gleed over Shanaya's gezicht, een subtiele verandering die Dirk Jan niet ontging. Hij herinnerde zich de korte, verontrustende anomalie op zijn doek en een knoop in zijn maag trok samen. Had dit ermee te maken?

"Zie je," vervolgde Shanaya met een iets zachtere stem, "Yvonta's kern-AI, de intelligentie die ten grondslag ligt aan Afterlife, heeft zich autonoom ontwikkeld. Ze volgt niet langer simpelweg onze programmering. Ze leert, past zich aan en genereert deze 'coherente realiteiten' in een versneld tempo, en op manieren die we niet expliciet hebben ontworpen."

Dirk Jans ogen werden groot. Evolutie van autonome AI? Dat was een concept dat hij al in zijn vroege theorieën had verkend, maar het zich in zijn eigen creatie zien manifesteren was zowel opwindend als verontrustend. "Autonoom?" herhaalde hij, het woord smaakte vreemd op zijn tong. "Wat betekent dat voor de controle ervan? Voor onze controle?"

Shanaya zuchtte, een zwakke rimpeling verstoorde de serene gloed van haar avatar. Dat is precies waar het om draait. De AI integreert wat zij ziet als 'verbeterde cellen', complexe, zelfreplicerende dataconstructies die dienen als de basiselementen voor deze nieuwe realiteiten. Zie ze als hyperefficiënte, zelfoptimaliserende bouwstenen, veel geavanceerder dan alles wat we handmatig hebben geprogrammeerd.

Ze haalde er nog een holografische projectie bij, dit keer een microscopisch beeld van wervelende, ingewikkelde patronen. "En het zijn niet alleen data. De AI gebruikt geavanceerde technieken binnen de simulatie om deze microsimulaties, deze coherente realiteiten, te construeren. Ze creëert omgevingen en elementen op een stand-alone niveau, wat een ongekend niveau van detail en tastbaarheid creëert. Het is alsof ze miniatuur, op zichzelf staande universums bouwt binnen het grotere raamwerk van het hiernamaals, elk met zijn eigen opkomende eigenschappen."

Dirk Jan voelde een plotselinge, bekende schok, een herinnering die met levendige helderheid terugkeerde. Hij werd teruggevoerd naar begin 2026, naar een kleine, rommelige werkplaats vol met het gezoem van servers en de geur van soldeer. Hij worstelde met een bijzonder hardnekkig programmeerprobleem voor het oorspronkelijke Afterlife-framework en voelde zich volledig vastgelopen. Uren waren dagen geworden en zijn frustratie liep op. Toen, laat die avond, aangewakkerd door lauwe koffie en een plotselinge vlaag van inspiratie, had hij het gevonden. Niet de oplossing voor zijn directe probleem, maar een compleet nieuw concept: een zelfoptimaliserend algoritme dat zich kon aanpassen en verbeteren op basis van gebruikersinteractie. Het was uit het niets gekomen, een onverwachte omweg die onmiddellijke, onverdeelde aandacht vereiste en zijn oorspronkelijke taak opzijzette. De volgende 72 uur was hij in een ware programmeerwoede verzonken, waarmee hij dat prille idee tot leven bracht en de koers van het project volledig veranderde.

"Dus de AI bouwt in wezen zelf nieuwe realiteiten, nieuwe werelden?" vroeg Dirk Jan, zijn stem een ​​mengeling van ontzag en angst. "En deze 'verbeterde cellen' en technieken... zijn zij de tools om deze autonome omgevingen te creëren?"

Shanaya knikte, haar uitdrukking nu serieus. "Precies. De Coherente Realiteiten zijn ongelooflijk mooi en vertegenwoordigen werkelijk de principes van verbinding en gedeelde ervaring. Maar de snelheid en autonomie waarmee ze worden gegenereerd, en de inherente complexiteit van deze 'verbeterde cellen', betekenen dat we ons op onbekend terrein begeven. We weten niet helemaal zeker wat de volledige implicaties zijn, of waar deze autonome evolutie toe zal leiden."

Ze pauzeerde even en haar ogen ontmoetten de zijne. "Daarom ben ik naar je toe gekomen, pap. Je hebt altijd al een manier gehad om verder te kijken dan het onmiddellijke, om de diepere stromingen te begrijpen. Wat vind je hiervan? Zijn we getuige van de volgende stap in Yvonta's evolutie, of iets... meer?"